6 فوریه 2023 - یافته های یک مطالعه همگروهی گذشته نگر در هنگ کنگ نشان می دهد که بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که از مهارکننده های کوترانسپورتر 2 سدیم- گلوکز (SGLT2Is) استفاده می کردند، شانس کمتری برای ابتلا به بیماری انسدادی راه هوایی(OAD) داشتند و بروز دوره های شدید این بیماری در یک محیط بالینی نسبت به کسانی که از مهارکننده دی پپتیدیل پپتیداز-4 (DPP4I) استفاده می کردند، کمتر بود.
نتایج این مطالعه در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر شده است.
بیماری انسدادی راه هوایی در بیماران دیابتی شایع تر است. در متاآنالیزهای اخیر مطالعات تعقیبی از کارآزمایی‌های cardiorenal برای کاهش بروز عوارض جانبی OAD، استفاده از مهارکننده‌های کوترانسپورتر 2 سدیم- گلوکز توصیه شده است. با این حال، یک تحقیق بالینی در مورد این ارتباط توسط دکترPhilip C. M. Au و همکارانش انجام شد، در این مطالعه رابطه بین استفاده از SGLT2I و بروزOAD ، و دوره های تشدید این بیماری در گروهی از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بررسی گردید.
در این تحقیق همگروهی گذشته نگر مبتنی بر جمعیت، از اطلاعات الکترونیکی سلامت از یک پایگاه داده پزشکی الکترونیکی در هنگ کنگ استفاده شد. داده های بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که داروهای SGLT2I یاDPP4Is ، را بین 1 ژانویه 2015 تا 31 دسامبر 2018 دریافت کرده بودند، جمع آوری شد. بطور میانگین به مدت 2.2 سال بر بیماران از 1 ژانویه 2015 تا 31 دسامبر 2020 نظارت شد. به منظور تطبیق بیماران بر اساس تجربه قبلی با داروهای مورد مطالعه، از یک طرح رایج کاربر جدید استفاده شد. ویژگی‌های پایه با استفاده از تطابق نمره تمایل(propensity score) متعادل شدند. وقوع اولیه OAD و تعداد دوره های تشدیدOAD ، نتایج کلیدی بودند. تجزیه و تحلیل مدل رگرسیون خطرات متناسب کاکس برای ارزیابی خطرOAD مورد استفاده قرار گرفت.30385 بیمار در این بررسی وارد شدند.
گروه OAD همسان (بر اساس تجزیه و تحلیل دوره های تشدید بیماری) شامل 381 بیمار تحت درمان باSGLT2I ، و 1524 بیمار تحت درمان باDPP4I بود، در حالی که گروه غیر مبتلا بهOAD با امتیاز همسان (تحلیل بروز) شامل 5696 استفاده کننده ازSGLT2I و 22784 بیمار تحت درمان باDPP4I، بودند.
در ابتدای تحقیق، 51 درصد از بیماران در گروهOAD مرد بودند، با میانگین سنی 62.2 (10.8سال انحراف معیار) سال و برای گروه غیر OAD، میانگین سن 61.2 سال(انحراف معیار 9.9 سال) بود.
یافته های کلیدی این مطالعه عبارت بودند از:
· استفاده ازSGLT2I در مقایسه با استفاده ازDPP4I ، با کاهش بروزOAD و فرکانس کمتر دوره های تشدید OAD، مرتبط بود.
· روابط پس از تجزیه و تحلیل در هر دو زیر گروه مردان و زنان، حفظ شد.
محققان نتیجه گیری کردند که در مقایسه با مصرف DPP4I، استفاده از SGLT2I با کاهش بروز و کاهش میزان تشدیدOAD در تنظیمات بالینی در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 در هنگ کنگ مرتبط بود. هم مردان و هم زنان نتایج یکسانی را تجربه کردند.
برای کسب اطلاعات بیشتر به منبع زیر مراجعه کنید:
Au, P. C. M., Tan, K. C. B., Lam, D. C. L., Cheung, B. M. Y., Wong, I. C. K., Kwok, W. C., Sing, C.-W., & Cheung, C.-L. (2023). Association of Sodium-Glucose Cotransporter 2 Inhibitor vs Dipeptidyl Peptidase-4 Inhibitor Use With Risk of Incident Obstructive Airway Disease and Exacerbation Events Among Patients With Type 2 Diabetes in Hong Kong. In JAMA Network Open (Vol. 6, Issue 1, p. e2251177). American Medical Association (AMA). https://doi.org/10.1001/jamanetworkopen.2022.51177
منبع خبر:
https://medicaldialogues.in/pulmonology/news/sglt2-inhibitors-reduce-incident-obstructive-airway-disease-in-type-2-diabetes-patients-106593